Hoe een wijn te kiezen in de winkel of bij een webwinkel?  Hoe weet je of de wijn goed is? Hoe weet je of je deze lekker vindt?

In de winkel, op het internet, er is volop keuze. Te veel om het kiezen eenvoudig te maken en van te veel uiteenlopende herkomst en kwaliteit. Het kiezen van een wijn is en blijft altijd een moeilijke aangelegenheid mocht je de wijn nog nooit hebben geproefd.
Toch zijn er meerdere punten, die je helpen een beeld te vormen van de wijn, waar je op zou kunnen letten. Ook al gaat het niet om een exacte wetenschap, de informatie hieronder biedt enige hulp. Tevens kun je dit beschouwen als een richtlijn.
Uiteraard zijn er positieve en negatieve uitzonderingen waar je zo nu en dan tegenaan zult lopen.

Wijn - docuDe fles

–          Is de fles licht van kleur of donker?
Bewaarwijnen zitten vaak in donkerder glas. Dit om de invloed van licht te beperken. Bewaarwijnen zijn ook vaak rijker van smaak. Wijnen in doorzichtige flessen zijn vaak gemakkelijke, fruitige, verfrissende wijnen die meteen gedronken kunnen of moeten worden.

–          Is de fles zwaar (dik glas) of licht (dunner glas)?
Goedkopere wijnen zitten vaak in goedkopere flessen van dunner glas. Dit is ook vanwege de transportkosten.
Kwalitatief betere wijnen worden vaak in duurdere flessen van dikker glas gebotteld om de wijn beter te beschermen.
Champagne en andere mousserende wijnen worden overigens altijd in stevige flessen gebotteld, vanwege de hoge druk in de fles.

–          Hoe is de ziel (holle onderkant) van de fles? Is deze bijna plat of is deze heel diep?
De fles voor een wijn die jong moet worden gedronken, heeft geen holle onderkant meer nodig. Eigenlijk is een diepe ziel alleen echt nuttig voor niet of licht gefilterde bewaarwijnen, vanwege het depot (bezinksel).
Toch zie je nog vaak dat flessen met een diepe ziel worden gebruikt bij gefilterde wijnen die het eigenlijk niet nodig hebben. Men gebruikt ze dan om esthetische redenen. Kijkend naar de prijs van de fles met een diepe ziel, kun je vermoeden dat de wijn het waard is.

–          Heeft de fles een echte of een namaak kurk? Of misschien zelfs een schroefdop?
Er gaan vele verhalen over wat goed is en wat niet, maar de kurk of dop zegt wel degelijk iets over de wijn in de fles.
In principe heb je 2 wijnen: de wijn die rijpt in de fles en de wijn die niet rijpt in de fles.

Wijnen die rijpen in de fles hebben een natuurlijke kurk. Vaak zijn dit wijnen, die kunnen of moeten liggen. Toch kunnen deze wijnen ook jong worden gedronken. Dan zijn ze nog fruitig en verfrissend, met vaak enkele scherpe kantjes. Dit laatste vooral als het gaat om rode wijnen. Na een aantal jaren op de fles verandert de wijn. De verfrissende fruitsmaak maakt dan plaats voor rijkere, complexere aroma’s en de scherpe kantjes worden soepeler.

Wijnen die niet rijpen in een fles kunnen gerust een nepkurk hebben of zelfs een schroefdop. Dan heb je bovendien minder kans op een kurksmaak in de wijn.
Deze wijnen zijn meestal verfrissend en fruitig en moeten jong worden gedronken.
De “oude wijnwereld” heeft echter nog moeite met de schroefdop, om esthetische redenen.

De wijnboer maakt uiteindelijk de keuze van de fles waarin zijn product gebotteld wordt.
Is de wijn die hij produceert een dure fles waard? Zowel kwalitatief als economisch?
De fles geeft aan wat de wijnboer hier zelf over denkt…

Het etiket

–          De herkomst op het etiket staat garant voor het soort wijn, de gebruikte druivensoorten en de kwaliteitseisen die hieraan zijn gekoppeld. Maar dan moet je ze natuurlijk wel kennen.
Alleen in Frankrijk heb je al meer dan 400 herkomst aanduidingen!
Daarom heb je soms de aanduiding van de druivensoort(en) op het etiket. Soms staan deze op het etiket op de achterkant van de fles. Soms heb je alleen een omschrijving van de wijn, wat het er niet altijd gemakkelijker op maakt.

Wijnen uit wijnstreken in Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal (om er maar enkele te noemen) vermelden meestal alleen de herkomst. Het zijn vaak assemblages van meerdere druivensoorten.
Iedereen kent de Saint Emilion of de Chablis van naam, maar waar worden ze van gemaakt?

Informatie over de druivensoort(en) staat bijna nooit op de fles. Helaas is enige kennis of proefervaring vereist.
De “Vins de Pays” en de wijnen uit de nieuwe wereld hebben niet de historische bagage en/of reputatie waar krampachtig aan vast wordt gehouden. Men past zich gemakkelijk aan, communiceert “marketingtechnisch” beter, en vermeldt de druivensoort(en) meestal in grote letters op het etiket. Dit alles om de export te bevorderen.

–          Ieder jaar, iedere “millésime” is weer anders, afhankelijk van het aantal zonuren, de temperatuur, vochtigheid, etc..
Wijnen uit de betere wijnjaren zijn vaak iets machtiger, iets voller, en kunnen vaak langer worden bewaard. Wijnen uit sommige wijnjaren moeten eerst min of meer lang liggen, voordat deze gedronken kunnen worden. Andere millésimes zijn juist snel op dronk en/of iets soepeler.

–          Het alcoholpercentage zegt iets over de wijn.
Vooral over de rode wijn, waar vaak de regel geldt: “hoe hoger het alcoholpercentage, hoe zwaarder de wijn”.

–          Toevoeging van sulfiet?
Op zich geen probleem mits dit in geringe mate gebeurt. Sterker nog, een wijn zonder enige toevoeging van sulfiet bestaat bijna niet. Sulfiet beschermt namelijk de wijn tegen vroegtijdige oxidatie bij het maken van de wijn en beschermt de wijn ook in de fles. De meeste wijnboeren, die zonder sulfiet werkten, zijn hier inmiddels op teruggekomen. Anderen proberen het opnieuw met het gebruikmaken van nieuwe technieken.
Mocht je een wijn vinden zonder gebruik van sulfiet, dan moet deze snel gedronken worden.

wijn–          Een eenvoudig, sober etiket zegt vaak iets over de wijnboer of producent.
De wijnboer heeft passie voor de wijngaard en de wijn. Marketing is meestal niet zijn sterke punt. Grote wijnhuizen en wijnhandelaren (“négociants”) zijn hier beter in.
Een mooi voorbeeld van een wijnboer met passie is Christophe Mignon, een wijnboer uit de Champagne. Zijn etiketten zijn sober, maar geven veel detail over de wijn, daar waar de grote wijnhuizen hun werkwijze vaak bestempelen als “geheim”.

–          Wie heeft de wijn gemaakt? Waar is deze gebotteld?
De kleine wijnboer verbouwt de druiven, maakt de wijn en bottelt deze zelf. Hij beheerst het gehele proces en weet wat er in de fles zit.
Wijnhandelaren kopen druiven in, afkomstig van meerdere percelen en maken hier vervolgens één wijn van die vervolgens wordt gebotteld. Het gaat dan vaak om grote hoeveelheden, zodat ze aan supermarkten, slijterijen en ander ketens kunnen leveren.

In geval van huiswijnen gaat men nog een stapje verder.
De wijn komt meestal met tankwagens naar Nederland, waar de wijn van meerdere wijnboeren wordt gemengd, alvorens deze te bottelen. Zo wordt er aanzienlijk bespaard op de transportkosten en verkrijgt men bovendien een wijn die op zeer grote schaal kan worden verkocht. Laat het duidelijk zijn dat kwaliteit zelden een prioriteit is van de inkopers.  De discussie begint meestal met “How much?”. Toch kan (een gedeelte van) de ingekochte wijn van een redelijke tot goede kwaliteit zijn wanneer wijnboeren hun overproductie verkopen. Jammer alleen dat de wijn dan vervolgens weer wordt gemengd met de overige ingekochte wijnen om uiteindelijk tot een “acceptabele” wijn te komen.

–          Is er iemand die zich garant stelt voor de kwaliteit van de wijn? Is alles netjes te traceren, staat er op waar de wijn vandaan komt en waar deze is gebotteld en door wie?
De grotere wijnhuizen en wijnhandelaren vermelden vaak niet meer dan het legaal minimum. Op huiswijnen staat vaak een code “NL-…” die aangeeft waar en door wie de fles is gebotteld. Dit is te achterhalen, maar vereist behoorlijk wat speurwerk.
Nee, geef mij dan maar een wijn met een etiket waarop het volledige adres staat, met eventueel zelfs een telefoonnummer van de wijnboer.

De moeilijkheid van dit alles is dat fles en etiket slechts indicaties zijn van wat er waarschijnlijk in de fles zit. Het is geen exacte wetenschap.
Zelf houd ik niet van “marketing” etiketten en al helemaal niet van “merken”. Vooral als deze merken verdacht veel lijken op een naam van een beroemd wijndomein om zo te profiteren van hun faam.

Ook ben ik enigszins schuw voor coöperaties en wijnhandelaren, ook al weet ik dat er meerdere positieve uitzonderingen bestaan.
Graag zie ik een naam van een wijnboer, een persoon met een duidelijk adres en/of telefoonnummer op het etiket. Hiermee zegt de wijnboer trots (en gelijk heeft hij): “Ik heb deze wijn gemaakt! En mocht er een probleem zijn, laat me dat dan weten.”

Prijs

–          De prijs zegt zeker iets over de kwaliteit, de reputatie, de schaarste, maar zelden iets over de smaak. Iedereen heeft zijn eigen smaak en budget dat hij wil uitgeven voor een lekker wijntje.

Hoe komt het dat de ene fles duurder is dan de andere?
Indien je twee wijnen uit dezelfde regio vergelijkt, dan duidt een prijsverschil meestal op de werkwijze of het rendement per hectare. Ook kan het een gevolg zijn van de reputatie van de wijnboer.
Hoe onderhoudt de wijnboer zijn wijngaard en hoe wordt er geoogst? Handmatig of machinaal? Misschien werkt de wijnboer zelfs biologisch of biodynamisch?
Wat is het rendement per hectare of per wijnrank? Minder druiven per wijnrank komt ten goede aan de kwaliteit van de druif. Oudere ranken produceren minder, maar beter.

–          Hoe komt de prijs van een fles wijn tot stand?
Het begrijpen van hoe de prijs in elkaar zit, is soms nuttig om te beseffen wat de eigenlijke waarde is van de wijn (de inhoud van de fles) die je koopt. Hier een recent voorbeeld.
Een supermarktketen heeft aangekondigd een huiswijn te gaan leveren voor € 3.29 (1 liter). Hiervan gaat € 1.41 direct naar de staat (accijns en BTW). Dit betekent dat er € 1.88 overblijft voor het transport naar Nederland, het bottelen, de distributie naar en via de winkels, de verpakking en eventuele marketingkosten. Ook moet hiervan de wijn worden ingekocht en wil de supermarktketen er iets aan verdienen.
Met andere woorden, de wijn zelf is zeer goedkoop ingekocht. De wijnboer krijgt er haast niets voor. Dit kan eigenlijk alleen indien de wijnboer kwantiteit verkiest boven kwaliteit…

CONCLUSIE:

Mocht je aan de hand van dit alles een beeld kunnen vormen van de wijn, dan nog heb je geen garantie en heb je zo nu en dan een (lichte) teleurstelling te verwerken.

samenvattingProeven is de beste optie. Er worden verscheidene proeverijen georganiseerd en vaak kun je een wijn proeven bij de betere wijnwinkel. Een wijn die je proeft bij vrienden, in een restaurant of op een terrasje kun je ook vaak terugvinden in de winkel, eventueel via het internet.

Goed advies en documentatie helpen uiteraard. Daarom is het kopen van wijn bij een betere wijnwinkel of via het internet een goede optie, mocht je “zoekende” zijn. Via internet kun je rustig kijken, wordt je niets opgedrongen en zijn de wijnen vaak zelfs iets goedkoper.

De hoge accijnzen in Nederland en de transportkosten wegen zwaar op de prijs van een goedkope wijn. Daarom, wanneer je net iets meer uitgeeft aan een fles wijn, ontvangt de wijnboer exponentieel veel meer voor zijn product. De wijn is dan vaak niet slechts “net iets beter”, maar vaak “veel beter”.

Vraag advies bij uw wijn(web)winkel en proef het verschil.

Drink met mate maar vooral, geniet ervan!

Logo Waanzinnige Wijnwinkel 2

Enhanced by Zemanta
Nog geen reacties

Laat een reactie achter

Your email address will not be published.